Recenzja "19 razy Katherine"

tytuł: 19 razy Katherine
autor: John Green
seria/tom: opowieść jedno tomowa
wydawnictwo: Bukowy Las
data wydania: 04.06.2014


19 razy Katherine jest moim drugim podejściem do twórczości Johna Greena (pierwszym było Gwiazd naszych wina). Szczerze powiedziawszy pierwsze spotkanie nie zachęciło mnie do następnych... Tak Gwiazdy wzruszyły mnie, i przeczytałam je do końca, lecz poszło ciężko - zakładam, że przez styl pisania autora. Jednak spotkałam się kilka razy z opiniami, iż mimo Gwiazdy cieszą się (chyba) największą popularnością z dotychczasowych książek Greena, to jednak nie są najlepsze. Tak więc po krótkich rozmyślaniach sięgnęłam... i przeczytałam.


Główny bohater to Colin Singleton znany również jako cudowne dziecko, które swą cudowność zaczyna tracić. Colin mimo swego młodego wieku, spotykał się już z 19 dziewczynami. Co ciekawe wszystkie miały na imię Katherina (przypadek?). Książka rozpoczyna się gdy Katherine XIX zrywa z naszym cudownym dzieckiem. Czym łamie mu serce. Co jest w pewien sposób dziwne, gdyż wszystkie dotychczasowe związki były krótkie i nieistotne. Nasz bohater się załamuje oraz lekko dramatyzuje (tak jak większość nastolatków w takiej sytuacji). Z myśli o złamanym sercu próbuje go wyciągnąć jego przyjaciel - Hassan. Proponuje podróż w nieznane po Ameryce. Podczas podróży Colin próbuje udowodnić (samemu sobie), że jednak jest w nim geniusz i postanawia wynaleźć wzór matematyczny, za pomocą którego dowiemy się kiedy nasz związek się skończy. Ich pierwszym przystankiem jest Gutshot. Tam właśnie chłopaków zatrudnia właścicielka fabryki sznurków do tamponów. I zarazem poznają Lindsey - córkę właścicielki.

Zgadzam się, że John Green swoje książki tworzy na podobny wzór. Nastolatek/a (z dziwnymi zdolnościami) zakochuje się (w kimś niedostępnym) i poszukuje sensu istnienia. Ale mimo tego wzorcu, książki Greena nie są przewidywalne. Tak samo jest w przypadku 19 razy Katherine. Książką w pewien sposób zaskakuje. I oczywiście nie jesteśmy pewni happy endu (mam wrażenie, że Green nie jest jego fanem...).

Główny bohater jest lekko zadufany w sobie (może nie tak lekko). Za wszelką cenę próbuję udowodnić, że z cudownego dziecka wyrósł na geniusza, pomimo, iż nikt od niego tego nie oczekuję. W końcu próbuje wynaleźć Teoremat o przewidywalności Katherine, co już na początku wydawało mi się być niedorzeczne. Pomimo tego (ciągłego) użalania się nad sobą, naprawdę polubiłam Colina i jego "sposób bycia". Na dużą uwagę zasługuje postać Hussana, najlepszego przyjaciela naszego głównego bohatera. Do gustu szczególnie przypadło mi jego poczucie humoru. Uwielbiam jego żarty, chociaż zdarzały się nawet suchary.

Dużym (DUŻYM) plusem w tej książce są przypisy, od samego autora. W tym wypadku jest ich naprawdę wiele - zdarza się nawet kilka na jednej stronie. Moim zdaniem, dzięki nim mamy wrażenie, że razem z nami książkę czyta autor, który od czasu, do czasu wtrąca nam swoje przemyślenia. Daje to poczucie jakbyśmy znali Greena. Nie jest on tak bardzo anonimowy, jak inni autorzy, którzy tych podpisów nie dodają w swych książek.

Pomimo, że książka nie jest z rodzaju tych, które się długo rozpamiętuje, nie męczyłam się przy jej czytaniu. Moim zdaniem Green tworzy tak specyficznych bohaterów, których, albo pokochacie, albo po prostu ich nie przełkniecie. Ja osobiście niektórych pokochałam, a niektóre postacie tylko mignęły mi przed oczami (niekoniecznie były to postacie nieistotne). Jednak polecam się przekonać samemu jak będzie waszym przypadku.

Moja ocena:

mocne 

6/10

Czekam na wasze opinie :)
-Oliwia

P.S. Przepraszam za wszelkie błędy i proszę o wyrozumiałość - to moja pierwsza recenzja :)